Sabaidee, beter bekend als de manier waarop Laotianen elkaar begroeten. Kortom: we zijn aanbeland in Laos.

Laos ligt in Zuidoost-Azië ten oosten van Thailand en ten westen van Vietnam. Het is het enige land in Pacifisch Azië dat geen kustlijn heeft. Het totale oppervlak is bijna 6 keer zo groot als Nederland. Het landschap is grotendeels bergachtig met hier en daar wat vlakke gebieden, voornamelijk rondom de rivier de Mekong. Daarnaast is Laos een van de meest gebombardeerde landen te wereld. Boven Laos warden in de Vietnamoorlog meer bommen afgeworpen dan in de Tweede Wereldoorlog op Duitsland en Japan tezamen.

Laos is zelfs één van de armste landen ter wereld en duidelijk nog een ontwikkelingsland. De infrastructuur van Laos is erg slecht. Een groot deel van het land ontbreekt het aan goede wegen, en er zijn geen spoorwegen. Daarnaast gaan bamboehutjes door voor huizen, valt de elektriciteit geregeld uit , gebruikt men een rekenmachine in plaats van een geavenceerde kassa en kent men geen ketens als MCDonald's of Starbucks.

Op 14 augustus 1991 nam Laos voor het eerst sinds het overnemen van de macht door de communisten een motie aan. Sindsdien is het land ook opengesteld voor toeristen. Kortom. een land dat nog volop in ontwikkeling en opbouw is. De gemiddelde Laotiaan leeft onder de armoedegrens en op het platteland spelen de kinderen meer in de Mekong dan dat ze naar school gaan. Met deze feitjes in het achterhoofd is het dus niet vreemd dat de bevolking ons hier beschouwd als wandelende ATM's en je zo nu en dan goed moet opletten om niet opgelicht te worden. Wanneer je 1.000.000 KIP pint, is dat voor ons 'maar' 100 euro, terwijl ongeveer de helft daarvan het gemiddelde maandinkomen van de Laotiaan is.

Na mijn vorige blog vanuit Chang Mai zette onze tocht zich voort richting de grens met Laos. Met een minibusje kwamen we aan in grensplaatsje Chang Kong en vertrokken we de volgende dag via Huay Xai naar Pak Beng. Deze plaatsjes bestaan op dit moment allemaal alleen maar bij de gratie der toeristen en dan met name backpackers. Vanuit Huay Xai begon de twee dagen durende tocht per slowboat, met als uiteindelijke eindbestemming Luang Prabang.

De tocht over de Mekong (tevens meest belangrijke vervoersader van het land) duurde gemiddeld 8 uur per dag. Een prachtige tocht door de schitterende Laotiaanse natuur!
We zagen dorpjes die waarschijnlijk geen naam hebben en slechts bestaan uit een paar houten hutjes, wilde dieren en Laotianen die hun eten uit de rivier visten en dezelfde rivier tevens gebruikten als wasplaats en toilet.

's Avonds kwamen we na een mooie, lange, maar ook vermoeiende tocht aan in Luang Prabang. In de tweede stad van het land zijn we uiteindelijk vier nachten gebleven. Dat de stad op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat, begrijp je als je er rondloopt. Er staan mooie koloniale huizen, prachtig versierde tempels, een leuke lokale markt en de stad heeft een mooie ligging aan de rivier. Laos is duidelijk een Franse kolonie geweest. Op elke hoek van de straat kun je baguettes eten en verse fruitsshakes drinken, daarnaast zijn alle straatnaambordjes in het Laotiaans en Frans. 's Avonds sluit alles al om 23.30 uur. Devoornaamste reden hiervan is dat inwoners van de stad vroeg naar bed gaan, omdat ze elke dag 5 uur op moeten staan om de monniken eten te geven. Ook ik ben een ochtendje vroeg opgestaan om de monniken te aanschouwen en hen eten mee te geven om de dag door te komen. Na 23.30 uur is het enige vertier trouwens de lokale bowlingbaan. Hier zie je enkele locals, maar voornamelijk de westerse backpackers.

In Luang Prabang hebben we ons voor de rest prima vermaakt. De eerste dag hebben we (hoe kan het ook Hollandser) fietsen gehuurd en zijn we naar het UNESCO natuurgebied en de bamboo bridge gefietst. Een dag later hebben we het weekend gevierd op een erg mooie spot, namelijk de Kuang Si Waterfall. Terwijl vanuit Nederland berichten door kwamen over een op handen zijn Elfstedentocht, was het bij de watervallen zo'n 32 graden. Na een lastige, jungle-achtige klim, kwamen we aan op het hoogste hoogste punt van de waterval. Hier konden we genieten van een geweldig uitzicht! De laatste dag van het weekend en van ons verblijf in Luang Prabang hebben we relaxed (met een boekje en muziekje) doorgebracht bij Club Utopia.

Onze volgende stop was het plaatsje Vang Vieng. De tocht ernaartoe was heftig en confronterend, zowel qua rit als qua omgeving. De wegen zijn bijna niet geasfalteerd in Laos. Ik was dan ook blij dat de banden van het busje het tot het einde volhielden. We reden door de bergen, wat erg mooi was, maar heftig om te zien omdat de armoede buiten de steden zo enorm groot is. Best tegenstrijdig om daar langs te rijden, om vervolgens in het volgende stadje feest te gaan vieren. Want dat is wat elke backpacker in Vang Vieng komt doen. Het lijkt het Salou van Azie wel.

Vang Vieng is weer een stadje dat bestaat bij de gratie der backpackers. Alles is afgestemd op de grootste atttractie die de stad te bieden heeft: Tuben. Kortweg gezegd: met een band de rivier af en stoppen bij barretjes om buckets te drinken. Erg leuk om eens gedaan te hebben, maar om nou weken te blijven hangen zoals sommige backpackers doen... We hebben uiteindelijk maar een dagje in de tube gelegen en daarna zijn we overgegaan op andere sportieve activiteiten, zoals kayakken , caven (in een tube door het ijskoude water van een grot met een lamp op je hoofd), en een heuse luchtballontocht (geweldige en spannende ervaring!) boven Vang Vieng.

Na vier nachten in Vang Vieng zijn we nu sinds vrijdag in de hoofdstad Vientiane. Ook wel bekend als de saaiste hoofdstad ter wereld en dat kan ik beamen. Met maar 300.000 inwoners is het ook niet echt een hoofdstad te noemen. Het lijkt wel alsof de ontwikkeling hier tot stilstand is gekomen. Hier geen bamboehutjes, maar wel enorm veel gebouwen die nog in de houten steigers staan en nooit af zijn gemaakt. Er zijn heel veel leuke Franse bakkertjes en restaurantjes, maar alles lijkt wel verlaten. Het is de bedoeling om morgen per tuk tuk een tocht langs alle hoogtepunten die Vientiane en omgeving te bieden heeft te doen.

We blijven hier nog tot a.s. woensdag 15 februari. Vanaf deze dag gaat ons visum voor Vietnam in en en vertrekken we met Lao Airlines richting Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. Waarna het de bedoeling is om al zuidelijk (via steden als Ha Long Bay, Hoi An, Hue en Nha Trang) uiteindelijk in Ho Chi Minh City te belanden.

Voor de rest hebben we tot op heden tijdens de reis al veel leuke mensen ontmoet. Sommigen hebben we een stukje mee gereisd en met andere wat gegeten en drankjes gedaan. Opvallend detail is wel dat we al ogenschijnlijk veel Nederlanders hebben ontmoet. Wat zijn 'we' toch ook een reislustig volkje wat dat betreft :-). Het backpacken bevalt me tot op heden echt erg goed! Esmee en ik zijn beide goed voorbereid en we hebben het tot nu toe qua hostels prima getroffen. Ik ben benieuwd hoe ons dat de komende drie weken in Vietnam weer zal vergaan.